فصل 7 در امر به معروف و نهى از منكر عدالت شرط نيست كسى كه امر به معروف و نهى از منكر مىكند لازم نيست عادل باشد و يا به آنچه امر و نهى مىكند حتما عمل نمايد ، زيرا اولا دلائل وجوب آن مطلق و بدون قيد و شرط است ، و ثانيا بر كسى كه فعل حرامى را انجام مىدهد و در ديگرى نيز آن را مشاهده مىكند دو چيز واجب است : يكى ترك آن و ديگر نهى از آن ، و اگر يكى از آن دو را ترك كرد وجوب ديگرى از ميان نمىرود . زيرا در غير اين صورت امر و نهى جز بر معصوم واجب نخواهد بود ، و بنا بر اين باب امر به معروف و نهى از منكر بكلَّى بسته مىشود . و امّا ناپسند شمرده شدن آن در آيات شريفهء : « أَ تَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنْسَوْنَ انْفُسَكُمْ » 2 : 44 ( بقره ، 44 ) « آيا مردم را به نيكى امر مىكنيد و خود را از ياد مىبريد » . و « لِمَ تَقُولُونَ ما لا تَفْعَلُونَ ؟ كَبُرَ مَقْتا عِنْدَ الله أنْ تَقُولُوا ما لا تَفْعَلُونَ » 61 : 2 - 3 ( صف ، 2 - 3 ) « چرا آنچه نمىكنيد ، مىگوئيد ؟ نزد خدا بسيار مبغوض است كه آنچه نمىكنيد ، بگوئيد » . و آنچه در حديث اسراء ( سير در شب ) آمده كه كسانى را با مقراض ( قيچى ) آتشين مىبريدند ، براى اين است كه به آنچه امر مىكردند و مىگفتند عمل